Column predikant

Wuivend en zingend in de zon

Heb je het licht op het veld gezien,
en hoe het zich uitzaait tussen de bomen,
de grond verwarmd
waar mensen komen
en knielen voor Gods aangezicht?

Heb je de klaprozen zien wuiven
en hoe ze zingen in de zon op het veld,
waar het oude verhaal
opnieuw wordt verteld
in universele scheppingstaal?

Mensen als bloemen
warm en vol geestkracht,
tot leven gewekt om open te staan,
mee te bewegen met de seizoenen
om vrij en verwonderd verder te gaan.

Dit heerlijke zomerse gedicht van Iris Speckmann bezingt de prachtige natuur. Klaprozen zingen in de zon op het veld, waar het oude verhaal opnieuw wordt verteld. Het is het oude verhaal van Gods prachtige schepping en iedereen verstaat het en zingt het voort: mensen als bloemen vol Geestkracht!

Is het een toekomst visioen of kan het nu al? Ja dat kan, kijk maar, heb je het gezien? Het licht dat zich uitzaait tussen de bomen?
Mensen zien lichtpuntjes, ontdekken nieuwe horizonten in hun
leven. En heb je de klaprozen zien wuiven, mensen die meebewegen met de seizoenen en vrij en verwonderd verder kunnen? Mensen die de verstarring van angst om de wrede wereld te boven komen en een nieuwe vrijheid vinden en vol verwondering verder kunnen. Het kan overal gebeuren, dat mensen als bloemen openstaan voor elkaar, voor vriend en vreemd. Overal is het te zien: het verhaal van Gods liefde die opwekt en zich uitzaait en voortbloeit tussen mensen. Het gebeurt al, kijk maar goed deze zomer en geniet ervan! Een hele goede zomer gewenst.

ds. Wiske Beuker